Radio, Spotify, cafés, festivals… overal klinkt muziek.

Maar wie houdt bij wat van jou is?

Zelf alles tracken? Onmogelijk.

Daarom bestaan collectieve beheersorganisaties.

Zij regelen het voor je.

Zij sluiten licentiedeals, meten gebruik en verdelen de inkomsten.

BUMA int geld wanneer jouw muziek openbaar wordt gedraaid.

Denk aan radio, tv, horeca en live events.

Jouw track draait in een café in Amsterdam.

BUMA int daar geld voor en jij krijgt betaald.

STEMRA regelt vergoedingen voor kopieën en streams van jouw muziek.

Downloads, streaming, fysieke releases.

Je nummer haalt 1 miljoen streams op Spotify.

STEMRA zorgt dat jij als songwriter je deel krijgt.

SENA betaalt je als uitvoerend artiest wanneer jouw opname wordt gebruikt.

Dit zijn de naburige rechten.

Je speelt gitaar op een hit die op Radio 538 draait.

SENA betaalt jou als muzikant, los van de songwriter.

NORMA vergoedt uitvoerend kunstenaars in tv, film en reclames.

Voor acteurs, stemacteurs en muzikanten.

Je zingt backing vocals in een Jumbo-commercial.

NORMA zorgt dat jij daarvoor betaald wordt.

Je schrijft je in via een beheersovereenkomst.

Jij blijft eigenaar, de organisatie regelt de rest.

Zelfs Taylor Swift leerde dit the hard way.

Ze bezat haar masters niet. Anderen bepaalden hoe haar muziek werd gebruikt.

En wie eraan verdiende.

Haar oplossing? Alles opnieuw opnemen.

Waar je muziek ook klinkt, daar hoort betaling bij.

Collectief beheer regelt dat.