Terwijl de meeste artiesten hun leven delen op Instagram en TikTok, kiest een nieuwe generatie muzikanten juist voor het tegenovergestelde. Deze mysterieuze artiesten laten hun muziek voor hen spreken en bouwen zo enorme fanbasesop zonder hun identiteit prijs te geven.
In een tijdperk waarin artiesten constant alles delen op social media en uitgebreide interviews geven, is het verfrissend om te zien hoe verschillende nieuwe namen uit verschillende scenes toegewijde fanbasesopbouwen zonder veel weg te geven over zichzelf.
Van Daft Punk tot TikTok-tijdperk
Deze aanpak is niet per se nieuw – elektronische iconen Daft Punk en hip-hop legende MF DOOM bereikten wereldwijde roem vanachter robothelmen en een metalen masker. Maar het is zeker moeilijker geworden om anoniem te blijven in het huidige digitale tijdperk. Daft Punk en MF DOOM hoefden zich immers geen zorgen te maken over het Instagram-algoritme of viral gaan op TikTok tijdens hun doorbraak in de late jaren ’90 en midden jaren 2000.
Met de nieuwe decade begon echter een generatie internet-opgegroeidemaken innovatief gebruik van de online wereld, en cruciaal: op hun eigen voorwaarden. Sinds het midden van de jaren 2010 hebben we PC Music gezien – het in Londen gevormde collectief onder leiding van visionair A.G. Cook (Charli XCX-collaborateur) – dat de grenzen van pop-commercialisatie oprekten terwijl ze discussie opriepen over of de artiesten van het label wel echt waren.
De nieuwe golf van anonieme hits
Recente succesvolle anonieme muzikanten zijn onder andere PinkPantheress (die haar identiteit pas een jaar na haar bedroom producer-doorbraak onthulde), elektronische enigma’s Two Shell, en de paardenmasker-dragende DJ horsegiirL (die liever verborgen bleef vanwege misogynie in de dancescene).
De beweging heeft ook andere uithoeken van de wereld bereikt. Gemaskerde Egyptische artiest TUL8TE is uitgeroepen tot het nieuwe gezicht van Gen Z Arabische pop. In maart 2025 stelde een Rolling Stone-profiel getiteld “See The Sound Not The Person” dat hij wereldwijde hits scoorde (zie “Heseeny” en “El Hob Gany”) door zijn kunstenaarschap – niet zijn identiteit – centraal te stellen.
EsDeeKid: de gemaskerde rapper uit Liverpool
Terug in Groot-Brittannië nam een van de grootste sterren van vorig jaar de UK rap-scene over zonder zelfs zijn gezicht te laten zien, laat staan zijn volledige identiteit. EsDeeKid scoorde in februari 2025 een TikTok-hit met “LV Sandals”, zijn samenwerking met rappers Fakemink en Rico Ace. “Phantom” (ook met Rico Ace) explodeerde later op streamingdiensten en in juni dropte hij zijn debuutalbum “Rebel”.
Over de afgelopen zes maanden stegen zijn YouTube-kanaal views met 55,3 miljoen – een stijging van 7.400%. Ondertussen groeiden zijn Spotify Monthly Listeners met 11 miljoen (een enorme 2.100%) in dezelfde periode. Het is een soortgelijk verhaal op SoundCloud, waar zijn streams met 17,8 miljoen (1.300%) stegen in slechts een half jaar.
Dove Ellis: mysterie uit Manchester
Een andere grote doorbraak van 2025 was Dove Ellis. Lang voordat hij muziek uitbracht, gingen video’s van zijn dimly-lit headline show in een vervallen Manchester mansion – waar zijn band in een cirkel speelde – viral op TikTok. Dit leidde tot vergelijkingen met Jeff Buckley en Radiohead.
De nummers die hij op Bandcamp postte resulteerden in een biedoorlog, maar hij koos voor een onafhankelijk label (AMF/Black Butter) boven majors. Ondanks alle interesse bleef de 22-jarige Galway-via-Manchester muzikant standvastig in zijn artistieke aanpak. In het nummer “Away You Stride” zingt hij “keep their cameras off my face”, terwijl zijn publicist Ellis beschrijft als “een introvert karakter”.
In de releaseweek van zijn debuutalbum “Blizzard” stegen zijn Spotify Monthly Listeners met 108.700 tussen 30 november en 7 december – een stijging van 429,6% ten opzichte van zijn gemiddelde wekelijkse groei.
De kracht van mysterie in het digitale tijdperk
“Wanneer een artiest zoals Dove Ellis langskomt, is er geen houden aan,” zegt Tommy Hudson, die zijn eigen PR-bedrijf bigwrld runt. “Ongelofelijke muziek heeft de kracht om alle media en publiek te overstijgen, wat er ook gebeurt. Zijn muziek is zeer persoonlijk en waarschijnlijk emotioneel uitputtend, dus hij laat alles wat gezegd moet worden over aan zijn plaat.”
Critici erkennen deze andere aanpak ook. “Het moet verleidelijk zijn om over de schreef te gaan wanneer je jezelf de volgende vindt om naar uit te kijken waar de muziekwereld over lijkt te gonzen,” schreef Lucy Harbron in een lovende review. “Ellis had gemakkelijk all-in kunnen gaan met een miljoen interviews en coverstories… Maar zijn terughoudendheid maakt ‘Blizzard’ alleen maar mooier.”
De uitdaging van anonimiteit
Hudson wijst er wel op dat er nadelen kunnen zijn aan het navigeren van je carrière als een ongrijpbare artiest. “In een wereld waar dingen snel bewegen en aandachtspannes afnemen, willen publiekreten constante feed van wat hun favoriete artiest aan het doen is.” Het niet hebben van deze toegang kan volgens hem resulteren in “het verliezen van fantrouw of de opwinding die ze aanvankelijk hadden”.
Vanuit PR-perspectief kan anonimiteit problemen opleveren. “Je probeert altijd context te geven aan de publicatie waar je naar pitch,” legt hij uit. “Zonder visuele esthetiek of persoonlijke verhalen kan het moeilijk zijn voor sommige publicaties om synergie te zien tussen hun lezers en jouw artiest. Als je dit voordeel niet hebt, kun je maar beter hopen dat de muziek goed genoeg is.”
