In de jaren 90 verdienden platenlabels vaak meer aan boetes voor kapotte cd-hoesjes bij winkels dan aan de artiest zelf.

Platenlabels leverden cd’s aan winkels onder strikte contracten. Die contracten gingen niet alleen over prijs, maar ook over staat van het product. Een cd met een gebroken jewel case leverde geen verkoop op, maar wél inkomsten voor het label. De winkel betaalde. De artiest zag daar meestal niets van terug, want dit soort inkomsten vielen onder “logistiek”, niet onder royalty’s.